Ik hou van films, voornamelijk van films in de genre van
horror. Ik hou ervan om de pijn en angst in de ogen van de hoofdrolspelers te
zien, in een situatie die levensbedreigend is en dit voelbaar is in de kamer
waar je zelf zit. Ver weg van waar de film is opgenomen en zelfs je ‘gezonde
verstand’ wat weet dat het allemaal nep is, maar het toch verliest van de angst.
Mijn liefde voor dit soort films, komt voort uit het feit
dat het leven weinig te bieden heeft. Mijn leven is niet spectaculair. Ik ben
geen avonturier en al helemaal niet ondernemend. Het liefst zit ik heel de dag
op te bank, te wachten tot mijn gitaar vanzelf gaat spelen en ik hier geld aan
verdient. Hoewel ik het bespelen van me gitaar als hobby ziet, kan ik dit
eigenlijk geen hobby noemen. Ik laat dat ding gerust een half jaar staan,
zonder het ook maar aan te raken. Ik zou best een echte hobby willen hebben,
een hobby waar ik wel zin heb om van de bank af te komen en daar heel de dag
mee bezig. Aan de andere kant, het is het ook niet waard om ergens moeite voor
te doen, als je het naar een jaar toch zat bent.
Soms vraag ik mezelf af, welk doel mijn leven heeft. Ik sta
een groot deel van mijn tijd af voor een paar euro’s. Tijd wat ik veel beter
zou kunnen besteden, denk ik dan bij mezelf. Aan de andere kant is dit wel zo?
Op mijn vrije dag, slaap ik uit tot een uur of 2 om daarna de rest van de dag
door te brengen op de bank. Natuurlijk staat de tv aan, in de hoop dat er nog
iets leuks voorbij komt en wanneer dit niet het geval is, stel ik net zo lang
mijn eisen naar beneden totdat iets als goed genoeg wordt bevonden.
Ik haat mensen, ik wou dat ze mij ook niet mogen. Mensen
zoeken vaak contact met mij om hun eigen leven wat kleur te geven. Niet dat ik
een positieve bijdrage heb aan hun leven, maar om in te zien dat het altijd
erger kan. Het kan altijd erger een opmerking die ik dagelijks naar mijn hoofd
geslingerd krijg. Inderdaad het kan altijd erger vandaar mijn liefde voor
horror films.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten